I versi di Emanuela Rizzo, tradotti dalla poetessa e traduttrice di Atene Sofia Skleida, a testimonianza che per i poeti non esistono né confini né guerra.
Sta sbocciando nuovamente la celosia, la pianta che mi dissero che non muore mai.
In questo periodo luttuoso, pieno di mancanze e dolore per le tragedie del mondo, volevo dedicare questa poesia ai pensieri condivisi su queste bacheche virtuali che a volte narrano anche di perdite di persone care e di bellissimi ricordi. Voglio condividere la celosia della speranza di vita eterna con voi.
Non sono solo muri virtuali
queste bacheche
che scorrono incessanti,
sulle quali
fluttuano
impavide
le nostre emozioni.
Mi soffermo
sulle lapidi,
sui fiori
di altri e altre
che, come me,
che come noi,
ricordano
anime assenti
comunque presenti.
Siamo tutti
orfani
dell’amore
ricevuto,
perduto nella carne,
ma vivo,
nei fiori.
Emanuela Rizzo
Traduzione
Ανθίζει ξανά η κήλεος,
το φυτό που μου είπαν πως ποτέ δεν πεθαίνει.
Σ’ αυτή τη θλιβερή περίοδο,
γεμάτη απουσίες και πόνο για τις τραγωδίες του κόσμου,
θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το ποίημα
στις σκέψεις που μοιραζόμαστε
σε αυτά τα ψηφιακά προφίλ αναρτήσεων,
τα οποία κάποιες φορές μιλούν για απώλειες προσφιλών προσώπων
και για όμορφες αναμνήσεις.
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας
τη “σελόζια” της ελπίδας για αιώνια ζωή.
Δεν είναι μόνο εικονικοί τοίχοι
αυτά τα προφίλ
που κυλούν αδιάκοπα,
πάνω στα οποία
αιωρούνται
ακλόνητα
τα συναισθήματά μας.
Στέκομαι
σε επιτύμβιες στήλες,
σε λουλούδια
άλλων
που, όπως εγώ,
όπως εμείς,
θυμίζουν
ψυχές απούσες
μα πάντοτε παρούσες.
Είμαστε όλοι
ορφανοί
της αγάπης
που δεχθήκαμε,
χαμένης μέσα στη σάρκα,
μα ζωντανής
στα λουλούδια.
Emanuela Rizzo